ما که خودمان غلط بکنیم از این قرطی بازی ها بکنیم، در این فیلم های هالیوودی-آمریکایی دیدیم. دیدید که مثلاً مردان و زنان بزرگسال بعد از سال ها به شهر تولدشان بر می گردند، می روند مدرسه شان را پیدا می کنند و آنجا مثلاً عکس های خودشان و هم کلاسی هایشان را روی دیوار یا در آلبوم می بینند و یاد گذشته را زنده می کنند. اصلاً به این سرپا بودنِ خودِ مدرسه شان دقت کردید؟ دیدید مدرسه به آن عظمت همانجاست؟ بی در و پیکر است ساختمان هایشان و معمولا با یک هُلِ محکم درها را باز می کنند و ولشان می کنند به امانِ خدا تا خودش بسته شود! از مسئله عکس ها غافل نشویم، اینکه عکس ها آنجا هستند. دختر پسرهای بور با لبخندهای اغراق آمیز و بعضاً عینک های بزرگ و ارتودنسی های دندان. همه عکس هایشان آنجا هست. همه را با اسم و سال ورود و فارغ التحصیلی اش می شود آنجا راحت دید و پیدا کرد.
حالا ما، اینجا در مملکتمان، اول اینکه یک روز از یک خیابان که داری رد می شوی ناگهان میزنی کنار. کمی مکث میکنی، بعد تابلوی کوچه روبرو را میبینی و میگی ای دل غافل... جای این ساختمان شیشه ای مدرسه ما بود. کو؟ پس کجا رفت!؟ حالا اگر شانس داشته باشی و مدرسه سرجایش باشد که نمیشود رفت داخلش! صدتا نگهبان و حراست و آقا و مدیر دارد. خبری از عکسی نیست، پرونده ای نیست، خاطره ای نیست. می دانی، تمام حرفم این است که اینها تا چقدر شان انسان را از روز اول پایین کشیدند. اینکه اصلا چرا عکسی از دانش آموزمان حفظ کنیم؟ مگر این می خواهد به کجا برسد؟ کی شود؟ آخرش یک لیسانسی هست، یک فوق لیسانسی هست و کارگر یک شرکت خصوصی بدون بیمه می شود و ماهی هجده میلیون تومان می خواهد بگیرد. آخرش ما برایش چه کار می خواهیم بکنیم که بخواهیم برویم "روند زندگی اش را برعکس کنیم تا برسیم به چشمه جوشانی که این نوگل خندان با دندان های کرم خورده و صورت تازه از خواب بیدار شده در عکس شش سالگی اش که هنوز روی دیپلمش می زنیم" را پیدا کنیم. بابا ولمان کن...
می دانی، بحثم همین است. اگر در کشور پیشرفته عکس بچه را می زنند به دیوار، تو آلبوم مدرسه نگه می دارند بخاطر این است که سیستم بصورت پیش فرض به آینده ای که برای این "دندان ارتودنسی" آماده کرده مطمئن است! مطمئنا می گوید من که کارم را کرده ام. من آنچه را به عنوان حاکمیت باید برای فرزندانم تعبیه کنم کرده ام. پس ترسی ندارم، عکسشان را به دیوار می زنم که اگر فردا بچه ای رد شد و عکس هم نامش را که سی سال پیش از همین مدرسه فارغ التحصیل شد دید و دلش خواست نامش را جستجو کند، ببیند یارو آدم حسابی مملکت شده. شاید فضانورد نشده، شاید رئیس جمهور نیست. شاید میلیاردر نه، اما زندگی دارد. جا و مکانش معلوم است. کار و تخصص دارد. خانواده دارد . قابل پیگیری ست. بچه، آینده را لمس می کند. درست است که نوشته ام را بصورت برعکس از آینده به گذشته شروع کردم اما الآن دارم می گویم می شود از حالا هم به آینده فکر کرد با این روش. این عکس ها چراغ راهی برای بچه هاست و آینده را ملموس تر می نمایانند. چیزی که ما در مملکتمان حتی جرات فکر به فردایش را هم نمی توانیم بکنیم. ما که گذشته مان را کوبیدند برج ساختند، عکسی شش ساله با صورت پف کرده روی دیپلممان هم نمانده، این بچه فسقلی ها هم که الآن در مدرسه ها درس می خوانند فهمی از آینده ندارند. نمی بینند که راهِ منتهی به آینده شان چگونه خواهد شد. کسی را ندارند که اسمش را جستجو کنند. نمی دانند فردا چه شکلی ست و سیستم آینده ملموسی بهشان ارائه نمی کند.
No comments:
Post a Comment